Grupa Powen-Wafapomp SA

Warszawa

Warszawska Fabryka Pomp istniała , pod różnymi nazwami od 1908 roku, kiedy Wacław Brandel i Czesław Witoszyński założyli Towarzystwo Komandytowe "Brandel , Witoszyński i Spółka". Mieściła się ona przy ul. Aleksandrowskiej 4 w Warszawie . W latach 1918 – 1951, po zmianie właściciela, fabryka funkcjonowała pod nazwą "Zakłady Mechaniczne inż. Stefan Twardowski" z siedzibą przy ul. Grochowskiej 312 w Warszawie .

Na mocy dekretu z 1951r. Zakłady Mechaniczne Stefan Twardowski zostały znacjonalizowane. Zmieniono też ich nazwę na "Warszawską Fabrykę Pomp". W 1963r. została ona przeniesiona do nowych hal i budynków w Warszawie przy ul. Odlewniczej 1.

Poniżej przedstawiamy kalendarium najważniejszych wydarzeń w historii fabryki:

 

Wacław Brandel i inż. Czesław Witoszyński założyli Towarzystwo Komandytowe Zakładów Brandel, Witoszyński i S-ka z siedzibą w Warszawie przy ulicy Aleksandrowskiej 4 (obecnie Aleja Solidarności) z pompowym programem produkcyjnym.

 

Uruchomiono produkcję pomp tłokowych

 

Wyprodukowano pierwsze pompy odśrodkowe polskiej konstrukcji zaprojektowane przez Czesława Witoszyńskiego: jednostopniowe średniego ciśnienia o średnicy wylotu do 75 mm; pompy odśrodkowe jednostopniowe z wirnikiem dwustrumieniowym niskiego ciśnienia o średnicy wylotu do 300 mm; pompy odśrodkowe wielostopniowe średniego ciśnienia w układzie szeregowym wirników o średnicy wylotu do 200 mm. Uruchomiono produkcję turbin parowych małej mocy opartych na amerykańskim systemie „Terry”.

 

Dostarczono pierwsze pompy wirowe dla cukrowni. Wyprodukowano kompresor dla wodociągów warszawskich.

 

Do spółki Brandel i Witoszyński jeszcze przed wybuchem I wojny światowej przystąpił inż. Stefan Twardowski. Wyprodukowano pompę z numerem porządkowym 500. Przyjęto zlecenie na dostawę i montaż pomp wirowych w wodociągach w Kijowie.

 

Z powodu braku zamówień unieruchomiono fabrykę. 

 

Ponownie uruchomiono fabrykę z udziałem inż. Stefana Twardowskiego, który objął stanowisko głównego inżyniera, a następnie dyrektora.

Mimo wojny wdrażano program modernizacyjny, mający na celu przestawienie produkcji wyłącznie na pompy wirowe.

 

Zmarł Wacław Brandel.

Kontrolę nad fabryką – po wykupieniu większości udziałów – przejął inż. Stefan Twardowski, który kupił działkę przy ul. Grochowskiej z przeznaczeniem pod inwestycje.

 

Inż. Stefan Twardowski przeniósł produkcję pomp wirowych i turbin parowych z Aleksandrowskiej do wybudowanej przez siebie nowej fabryki przy ulicy Grochowskiej 37 (po zmianie numeracji 312).

 

Inż. Stefan Twardowski po przejęciu wszystkich udziałów w spółce dokonał zmiany nazwy firmy na Zakłady Mechaniczne Brandel, Witoszyński i S-ka, właściciel inż. S. Twardowski.

 

Utworzono Odlewnię Józef Dyjasiński i S-ka w Warszawie przy ulicy Nieporęckiej 4 (obecnie Mińskiej 38/40), która była głównym wykonawcą odlewów z metali nieżelaznych dla fabryki Twardowskiego.

W fabryce Stefana Twardowskiego podjął pracę Szczepan Łazarkiewicz.

 

Powołano biuro konstrukcyjne z głównym konstruktorem Szczepanem Łazarkiewiczem.

Wykonano pierwszą pompę odśrodkową wielostopniową do odwadniania kopalni (dla KWK „Jowisz”) o wydajności 600 m3/h, wysokości podnoszenia 250 m, prędkości obrotowej 1480 obr/min z silnikiem elektrycznym o mocy 850 KM.

 

Wybudowano pierwszą w Polsce fabryczną stację prób pomp wirowych, na której poza próbami odbiorczymi prowadzono systemowe prace badawczo-eksperymentalne w celu optymalizacji konstrukcji wytwarzanych wyrobów.

 

Opracowano i wdrożono do produkcji pompy do wody zasilającej kotły parowe o prędkości obrotowej 2950 obr/min i ciśnieniu do 30, a następnie do 40 atmosfer.

 

Wyprodukowano tysięczną pompę.

 

Zaprzestano produkcji pomp tłokowych.

Wykonano pierwsze pompy z typoszeregu N o dużej wydajności: pompy typu N40 o wydajności 1080 m3/h, wysokości podnoszenia 60 m z silnikiem 400 KM. Pierwsze takie pompy trafiły do wodociągów w Poznaniu.

 

Wykonano pierwsze pompy do przetłaczania soków cukrowniczych z typoszeregu S-SP (po modernizacji S-SK), S12,5SP (S19/SK12,5) i (S19/SK15).

 

Uruchomiono produkcję pomp z materiałów kwasoodpornych dla przemysłu chemicznego. Pompy z ołowiu utwardzonego dostarczono Zakładom Sztucznego Jedwabiu w Chodakowie, z monelu - Wytwórni Rakiet w Skarżysku, ze staliwa kwasoodpornego o zawartości 18 proc. chromu i 8 proc. niklu - Tomaszowskiej Fabryce Sztucznego Jedwabiu.

 

Wykonano pierwszą pompę głębinową wałową (do 55 m zanurzenia).

Wykonano pierwszą w Polsce pompę modelową N11SP (w skali 1:3). W oparciu o nią opracowano konstrukcję dużych pomp z typoszeregu N.

 

Zmieniono nazwę fabryki na Zakłady Mechaniczne inż. Stefan Twardowski.

Uruchomiono produkcję pomp odśrodkowych, diagonalnych.

 

Wykonano kolejną wielkość pompy z typoszeregu N o dużej wydajności: pompy N33SP o wydajności 2400 m3/h i wysokości podnoszenia 6-7 m z wirnikiem Francisa, z łopatkami o krzywiźnie przestrzennej. Przekazano ją wodociągom w Warszawie i zainstalowano w Zakładzie Filtrów Pospiesznych.

Wykonano pierwsze pompy dwustrumieniowe z wirnikami bliźniaczymi, z komorami ssawnymi, z korpusem dzielonym w płaszczyźnie poziomej, typu N18SP (po późniejszej modernizacji N18BD/30).

 

Pod kierunkiem inż. Wacława Twardowskiego (syna Stefana) opracowano nowe konstrukcje turbin parowych z wirnikami Curtisa: jedno- dwu- i trzywieńcowych w zależności od parametrów pary dolotowej i odlotowej. Opracowano konstrukcję regulatora szybkości obrotowej. Łopatki wirnika i kierownicy oraz dysze wykonywano ze sprowadzanego z Anglii monelu. Jeszcze wiele lat po wojnie w Elektrowni Warszawskiej na Siekierkach pracowały dwie pompy zasilające typu W12PZ z turbinkami parowymi typu T55/II o mocy dwustu koni mechanicznych wykonanymi w 1937 roku. Produkowano kilka wielkości turbinek o mocy do 250 KM. Ostatnia z nich została dostarczona w 1950 roku do Zakładów Pilśniowych w Czarnej Wodzie. Po upaństwowieniu produkcję turbinek parowych małej mocy przekazano do Zakładów Mechanicznych im. gen. Karola Świerczewskiego w Elblągu.      

 

Wdrożono do produkcji typoszereg turbodmuchaw jedno- i wielostopniowych o wydajności od 10 800 do 18 000 m3/h gazu. Turbodmuchawy wykonywano między innymi ze stali nierdzewnej i stali kwasoodpornej. Ich odbiorcami była Fabryka Związków Azotowych w Mościcach; a po wojnie - utworzone w oparciu o nie Zakłady Azotowe w Tarnowie i Chorzowie oraz wodociągi w Warszawie. Po 1951 roku produkcję turbodmuchaw Warszawska Fabryka Pomp przekazała innym wytwórcom.

 

Wdrożono do produkcji pierwsze pompy śmigłowe – pompę modelową PR13 i pompę PR21

 

Wykonano jedną z największych pomp wielostopniowych:

dwustopniową pompę pionową typu W33/40II o wydajności 1200 m3/h, wysokości podnoszenia 120 m, prędkości obrotowej 980 obr/min z silnikiem o mocy 750 KM, z regulowaną prędkością obrotową dla wodociągów na Górnym Śląsku. Podobne pompy wykonano także dla wodociągów we Lwowie.

Wykonano dziesięciostopniową pompę odwadniającą o wydajności 240 m3/h, wysokości podnoszenia 700 m, prędkości obrotowej 1480 obr/min, z silnikiem o mocy 1000 KM dla Kopalni Węgla Kamiennego „Wirek”.

 

Wykonano pierwszą pompę pionową diagonalną - trzystopniową o wydajności 180 m3/h dla Włókienniczej Spółki Akcyjnej N. Etingon i S-ka w Łodzi (późniejsza pompa 20D26).

Wykonano kolejną pompę z typoszeregu pomp zasilających W12Pz dla elektrowni napędzaną turbiną parową T55/II o mocy 250 KM własnej produkcji.

 

Z okazji dwudziestolecia prowadzenia fabryki na Grochowskiej Prezydent Rzeczpospolitej Polskiej przyznał inż. Stefanowi Twardowskiemu Złoty Krzyż Zasługi.

 

Wdrożono do produkcji pompy śmigłowe typu PR-55 z przekładniami zębatymi.

 

Zastój w produkcji pomp związany z wojną i okupacją hitlerowską. Remont pomp z wodociągów, kanalizacji i elektrowni. Remontowano silniki do ma­łych central elektrycznych i silni­ków spalinowych do młynów, produkowano „na boku” młynki do zboża, maszynki elektryczne, maszynki do obłuskiwania jęczmienia na pęczak, kłódki, zamki, krany i systemy łączeniowe do apa­ratów bimbrowniczych, które zamieniano na żywność.

W okresie wojny wielu pracowników fabryki zginęło w obozach zagłady, obozach koncentracyjnych, w wyniku odniesionych ran i wycieńczenia. Niektórzy dostali się do niewoli lub zostali wywiezieni na przymusowe roboty do Niemiec.

 

Wykonano pięciotysięczną pompę.

 

Zmarł profesor Czesław Witoszyński, jeden z założycieli fabryki, pierwszy polski konstruktor pomp wirowych.

 

Minister Przemysłu Ciężkiego wydał zarządzenie o ustanowieniu nad Zakładami Mechanicznymi inż. Stefan Twardowski przymusowego zarządu państwowego. Dyrektorem zakładu pozostał Stefan Twardowski.

 

Nadzór nad fabryką przejęło Ministerstwo Przemysłu Drobnego i Rzemiosła. 11 maja Prezes Centralnego Urzędu Drobnej Wytwórczości wydał zarządzenie o utworzeniu przedsiębiorstwa państwowego o nazwie Warszawska Fabryka Pomp z siedzibą w Warszawie. Warszawskiej Fabryce Pomp przydzielono pozostające w zarządzie państwowym Zakłady Mechaniczne inż. Stefan Twardowski w Warszawie przy ul. Grochowskiej 312/314. Stefan Twardowski stracił stanowisko dyrektora.

 

1952    

Nadzór nad fabryką przejęło Ministerstwo Przemysłu Rolnego i Spożywczego. Stefan Twardowski z rodziną został przymusowo wysiedlony ze swojego domu mieszkalnego przy Grochowskiej.

 

Przyjęcie zamówienia na pierwsze pompy diagonalne o dużej wydajności dla energetyki (Elektrowni Ostrołęka).

Stanowisko kierownika produkcji w Warszawskiej Fabryce Pomp objął inż. Jerzy Kabała, który po kilkuletnim chaosie spowodowanym zatrudnieniem po upaństwowieniu fabryki szeregu niekompetentnych osób przywrócił przedsiębiorstwu sprawność organizacyjną.

 

Zmarł inżynier Stefan Twardowski, najważniejsza postać w historii fabryki.

 

Nadzór nad fabryką przejęło Ministerstwo Przemysłu Maszynowego.

 

W Warszawskiej Fabryce Pomp powołano Komitet Budowy Nowego Zakładu w składzie: dyrektor naczelny – inż. Józef Doliński,

sekretarz POP – Stanisław Grossinger, główny konstruktor – inż. Szczepan Łazarkiewicz, szef produkcji – inż. Jerzy Kabała,

główny inżynier – inż. Janusz Walczyński. Komitet opracował memoriał do władz rządowych i partyjnych zawierający uzasadnienie potrzeby budowy nowego zakładu z lokalizacją w Warszawie, a także postulat przeniesienia Warszawskiej Fabryki Pomp z Ministerstwa Przemysłu Rolnego i Spożywczego do Ministerstwa Przemysłu Maszynowego. W tym samym roku władze zatwierdziły wnioski Komitetu.

 

Fabryka obchodziła 50-lecie istnienia. Szczepan Łazarkiewicz otrzymał Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski.

 

Warszawska Fabryka Pomp podpisała porozumienie z Politechniką Warszawską o przyznaniu kilkudziesięciu stypendiów fundowanych studentom. Pierwsi stypendyści podjęli pracę w biurach konstrukcyjnym i technologicznym w 1962 roku. W grupie pierwszych stypendystów WFP znalazł się Tadeusz Grochowski – od 1962 roku pracownik fabryki, a następnie przez dziewięć lat jej dyrektor.

 

1959    

Fabryka wykonała dziesięciotysięczny agregat pompowy.

Powołano Dyrekcję Zakładu w Budowie na czele z dyrektorem Leonem Lenoblem i kierownikiem działu inwestycji inż. Januszem Walczyńskim.

 

Rozpoczęła się nauka w Zasadniczej Szkole Zawodowej Warszawskiej Fabryki Pomp przy ul. Grochowskiej 312/314. Jej siedziba znajdowała się w starym budynku biurowym zwolnionym po przeniesieniu na Żerań Biura Konstrukcyjnego.

Kierownikiem rozruchu nowego zakładu został inż. Jerzy Kabała.

Na Żerań przeniosło się biuro konstrukcyjne i administracja.

 

Przekazano do eksploatacji i częściowo uruchomiono produkcję w nowym zakładzie.

Kupiono licencję na pompy zasilające budowy członowej typu HD150x8, HD150x5 i HM200x3 firmy Halberg z dziesięcioletnim okresem ważności. W oparciu o zakupioną licencję wyprodukowano około 200 pomp.

Na mocy zarządzenia dyrektora Zjednoczenia Przemysłu Budowy Maszyn Ciężkich „Zemak” utworzono Centralny Ośrodek Badawczo-Koordynacyjny Pomp w Warszawie przy ul. Grochowskiej 312/314.

Nadzór nad fabryką przejęło Ministerstwo Przemysłu Ciężkiego, a bezpośrednio Zjednoczenie Przemysłu Budowy Urządzeń Chemicznych „Chemak”.

 

Zlikwidowano zakład przy ulicy Grochowskiej.

Przeniesiono do pomieszczeń przy ul. Zwycięzców 31 Zasadniczą Szkołę Zawodową WFP. .

 

Do pracy w fabryce przystąpili pierwsi absolwenci szkoły zakładowej.     

Otwarto ośrodek wypoczynkowy w Różanie.

 

29 marca 1966 w warszawskiej Elektrociepłowni Żerań uruchomiono pierwszą polską pompę wysokociśnieniową zasilającą -typu 15WWz-35 o wydajności 340 000 m3/h - jej prototyp skonstruowano już w 1961 w Zakładowym Biurze Konstrukcyjnym. Obliczenia hydrauliczne pompy wykonał inż. Szczepan Łazarkiewicz.

Wdrożono produkcję pomp zasilających Halberga.

 

23 listopada 1966 roku zmarł Szczepan Łazarkiewicz, wieloletni główny konstruktor, jeden z głównych twórców sukcesów fabryki.

 

Nowy zakład na Odlewniczej osiągnął projektowaną zdolność produkcyjną.

W roku 60-lecia istnienia zakładu ustanowiono dwustopniową Odznakę „Zasłużonego pracownika Warszawskiej Fabryki Pomp”.

 

Fabryka wyprodukowała dwudziestotysięczny agregat pompowy.

 

Zgodnie z zarządzeniem Dyrektora Zjednoczenia Przemysłu Budowy Urządzeń Chemicznych „Chemak” powierzono Warszawskiej Fabryce Pomp rolę Centralnego Ośrodka Badawczo-Koordynacyjnego Pomp. COBK Pomp Warszawskiej Fabryki Pomp miał zapewnić integrację i koncentrację zagadnień badawczych, konstrukcyjnych, doświadczalnych i postępu technicznego dla potrzeb WFP i całej branży pompowej.

 

Warszawska Fabryka Pomp otrzymała z budżetu państwa środki na realizację tzw. drugiego etapu budowy przedsiębiorstwa. W jego ramach Ministerstwo Przemysłu Ciężkiego uruchomiło zadanie inwestycyjne budowy Odlewni Staliwa Warszawskiej Fabryki Pomp. Zmieniono lokalizację tej inwestycji z Warszawy na Siedlce.

Utworzono Oddział Mechaniczny Warszawskiej Fabryki Pomp w Siedlcach. WFP przejęła niewielką znacjonalizowaną odlewnię w Siedlcach.

Otwarto nowe warsztaty szkolne przy ul. Łabiszyńskiej

 

Wyprodukowano trzydziestotysięczny agregat pompowy.

Otwarto Liceum Zawodowe Ministerstwa Przemysłu Ciężkiego przy Warszawskiej Fabryce Pomp w Warszawie z czteroletnim okresem nauczania w zawodzie mechanik obróbki skrawaniem.

Na mocy zarządzenia Ministra Przemysłu Ciężkiego powołano Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Pomp Przemysłowych przy Warszawskiej Fabryce Pomp w Warszawie.

 

Konstruktorzy z Warszawskiej Fabryki Pomp za osiągnięcia w dziedzinie badań pomp diagonalnych otrzymali nagrodę zespołową drugiego stopnia Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki.

 

WFP otrzymała Złotą Odznakę Honorową „Za Zasługi dla Warszawy”.

 

Twórcy konstrukcji pomp diagonalnych typu 180D40 otrzymali tytuł Wicemistrza Techniki NOT Warszawa 1976.

 

Wyprodukowano czterdziestotysięczny agregat pompowy.

Zainstalowano pierwsze obrabiarki sterowane numerycznie.

Warszawska Fabryka Pomp przekazała Odlewni Staliwa „Stalchemak” Oddział Mechaniczny i Odlewnię Żeliwa Warszawskiej Fabryki Pomp w Siedlcach .

Uruchomiono Oddział Mechaniczny WFP w Bartoszycach.

 

Na terenie Warszawskiej Fabryki Pomp przy ul. Odlewniczej zbudowano dwunawowe hale konstrukcji stalowej nr 13 z zapleczem socjalnym, w których początkowo umieszczono 

magazyny, stanowiska obróbki cieplnej i wylewania panewek.

 

Wyprodukowano pięćdziesięciotysięczny agregat pompowy.

 

Dokonano stopniowej komputeryzacji przedsiębiorstwa. Objęła ona komputerowe przetwarzanie płac, kalkulację cen wyrobów oraz gospodarkę materiałami, urządzeniami i środkami trwałymi. Stworzono bazę danych technicznych.

 

Nadzór nad fabryką przejęło Ministerstwo Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego (Nadzór bezpośredni sprawowało nadal Zjednoczenie Przemysłu Budowy Urządzeń Chemicznych „Chemak”).

 

Zbudowano dwunawową halę konstrukcji stalowej nr 1C z zapleczem socjalnym i biurowym, w której urządzono wydział obróbki cieplnej. Pozostałą powierzchnię przeznaczono na utworzenie magazynów kompletacyjnych, rozbudowę wydziału obróbki mechanicznej i wydział produkcji armatury.

 

W budynku nr 13 powstała odlewnia staliwa jakościowego z piecami tyglowymi indukcyjnymi o pojemności 1000 kg, z linią formowania maszynowego i wybijalnią masy formierskiej i rdzeniowej oraz stanowiskami obróbki wykończeniowej odlewów oraz laboratorium metalograficznym.

 

Dokonano zmiany nazwy przedsiębiorstwa na Warszawska Fabryka Pomp i Armatury.

Nadzór nad fabryką przejęło Ministerstwo Przemysłu i Handlu.

 

Złożono wniosek do Ministerstwa Przemysłu i Handlu oraz Ministerstwa Przekształceń Własnościowych o prywatyzację Warszawskiej Fabryki Pomp i Armatury poprzez oddanie jej majątku w odpłatne użytkowanie spółce pracowniczej.

Na mocy zarządzenia Ministra Przemysłu i Handlu Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Pomp Przemysłowych  włączono do Warszawskiej Fabryki Pomp i Armatury w Warszawie.

 

Utworzono fundusz prywatyzacyjny z zysku za 1992 rok. Na podstawie ustawy o NFI na mocy rozporządzenia Rady Ministrów sporządzono listę przedsiębiorstw do przekształcenia w jednoosobowe spółki Skarbu Państwa i wniesienia ich akcji do NFI.

Dyrektor Warszawskiej Fabryki Pomp i Armatury zwrócił się do Rady Pracowniczej z wnioskiem o podjęcie uchwał o wycofaniu złożonego wniosku o prywatyzację WFPiA w oparciu o spółkę pracowniczą w celu prywatyzacji przedsiębiorstwa w oparciu o program NFI.

 

Przedsiębiorstwo państwowe Warszawska Fabryka Pomp i Armatury przekształcono w jednoosobową Spółkę Skarbu Państwa pod nazwą Warszawska Fabryka Pomp i Armatury „WAFAPOMP” Spółka Akcyjna.

Utworzono Zakład Produkcji Armatury.

Ośrodek Wypoczynkowy w Różanie sprzedano pracownikom WFPiA.

 

816 000 akcji (60 procent kapitału akcyjnego) Warszawskiej Fabryki Pomp i Armatury SA przekazano do Narodowych Funduszy Inwestycyjnych. Funduszem wiodącym, który objął 448 000 akcji spółki, stanowiących 33 procent kapitału akcyjnego był XIII NFI FORTUNA S.A.

 

Warszawska Fabryka Pomp i Armatury SA otrzymała certyfikat systemu jakości na zgodność z wymogami normy

PN-ISO 9001-1991

W wyniku starań zarządu spółki Komisja Papierów Wartościowych 18 grudnia 1997 roku podjęła decyzję o wprowadzeniu akcji Spółki do obrotu publicznego i na Giełdę Papierów Wartościowych w Warszawie.

Powołano spółkę BARMET-WAFAPOMP Sp. z o.o. z siedzibą w Bartoszycach przy ul. Konopnickiej 11. Jej założycielem i jedynym wspólnikiem była Warszawska Fabryka Pomp i Armatury WAFAPOMP SA.

Zlikwidowano Odlewnię Żeliwa i Metali Kolorowych Sp. z o.o. w Warszawie przy ul. Kolejowej 38/39. Zakończono jej działalność z wyłączeniem stanowisk odlewni metali kolorowych. Wykonywanie odlewów z żeliwa przejęła w zasadniczej części Odlewnia Staliwa WAFAPOMP SA w Warszawie przy ul. Odlewniczej 1.

 

3 czerwca 1998 roku Zarząd Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie SA wprowadził akcje Warszawskiej Fabryki Pomp i Armatury WAFAPOMP SA do obrotu giełdowego na rynku równoległym. Udaną publiczną emisją 1 200 000 akcji zwykłych serii B i nadsubskrypcją 1 360 000 akcji serii A wprowadzono do publicznego obrotu nowe akcje spółki zgodnie z prospektem emisyjnym WFPiA SA z 30 listopada 1997 roku. 

Dzięki emisji akcji spółka uzyskała środki finansowe w wysokości 13 mln zł. WAFAPOMP SA zamierzała zainwestować znaczne środki uzyskane z publicznej emisji akcji w utworzenie grupy kapitałowej polskich producentów pomp. Pierwszym partnerem miała być spółka HYDRO–VACUUM SA w Grudziądzu, jednak 27 listopada 1998 roku podczas Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy HYDRO–VACUUM SA nie wyrażono zgody na tę transakcję.

 

WFPiA SA przejęła Świdnicką Fabrykę Urządzeń Przemysłowych SA, wykupując ponad 85 proc. akcji od dotychczasowych akcjonariuszy. WFPiA SA przejęła większość udziałów w ŚFUP Zakład Pomp i Armatury Sp. z o.o.

 

Zmieniono nazwę spółki zależnej ŚFUP Zakład Pomp i Armatury Sp. z o.o. na nową - Świdnicka Fabryka Pomp Sp. z o.o.

Spółka WAFAPOMP SA wyszła z Zakładu Odlewniczego Pro-Cast Sp. z o.o. poprzez sprzedaż wszystkich udziałów spółki.

Spółka WAFAPOMP SA wykupiła wszystkie udziały w Świdnickiej Fabryki Pomp Sp. z o.o.

POWEN SA kupił od NFI Fortuna pierwszy pakiet akcji WAFAPOMP SA.

Warszawska Fabryka Pomp i Armatury S.A. wykupiła 49,9 proc. udziałów w Fabryce Pomp POWEN Sp. z o.o. z siedzibą w Zabrzu.

 

Rada Nadzorcza Warszawskiej Fabryki Pomp i Armatury WAFAPOMP SA dokonała zmiany składu Zarządu. W latach 1999-2001 spółka poniosła stratę w wysokości około 16 mln zł.

 

29 grudnia spółka POWEN SA złożyła wniosek do Komisji Papierów Wartościowych i Giełd o wydanie zezwolenia na nabycie akcji WAFAPOMP SA, uprawniających POWEN SA do dysponowania ponad 50 proc. głosów na Walnym Zgromadzeniu Akcjonariuszy WAFAPOMP SA. Wniosek został rozpatrzony pozytywnie.

 

2003-2007
POWEN SA sukcesywnie wykupywał akcje WAFAPOMP SA

 

Przeniesiono Odlewnię Staliwa z piecami indukcyjnymi i innymi urządzeniami WAFAPOMP SA w Warszawie przy ul. Odlewniczej 1 do odlewni działającej w obiektach POWEN SA w Zabrzu.

Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy WAFAPOMP SA podjęło uchwałę o wycofaniu akcji spółki z publicznego obrotu i skierowało odpowiedni wniosek do Komisji Papierów Wartościowych i Giełd. W tym czasie spółka POWEN SA posiadała 2 152 711 akcji WAFAPOMP SA, co stanowiło 88,07 procent kapitału zakładowego i liczby głosów na WZA.

10 sierpnia 2004 roku Komisja Papierów Wartościowych i Giełd wycofała akcje WAFAPOMP SA z publicznego obrotu.

 

Spółka WAFAPOMP SA osiągnęła 13 mln zł zysku.

 

Zwyczajne Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy podjęło

inicjatywę dokonania przejęcia przez WAFAPOMP SA Fabryki Pomp POWEN Sp. z o.o. i Świdnickiej Fabryki Pomp Sp. z o.o.

 

Zarząd WAFAPOMP SA w Uchwale nr 11/06 zaakceptował plan połączenia spółek poprzez przeniesienie całego majątku FP POWEN Sp. z o.o. i ŚFPOMP Sp. z o.o. (spółek przejmowanych) do majątku WAFAPOMP SA (spółki przejmującej), zgodnie z art.516 §6 kodeksu spółek handlowych.

 

Sąd Rejonowy w Warszawie zarejestrował zmianę nazwy WAFAPOMP SA zgodnie z uchwałą podjętą przez Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy. Od tego dnia spółka działa pod nazwą Grupa Powen–Wafapomp SA.

 

Sąd Rejonowy w Warszawie zarejestrował uchwałę o połączeniu trzech wymienionych spółek i równocześnie wykreślił z rejestrów sądowych Fabrykę Pomp POWEN Sp z o.o. i Świdnicką Fabrykę Pomp Sp z o.o.

 

Stulecie istnienia Warszawskiej Fabryki Pomp.